Είναι πέντε το πρωί και μόλις γύρισα από μιά πολύ κουραστική νύχτα, η οποία τελείωσε με τον άσχημο τρόπο που τελειώνει κάθε νύχτα μου, δλδ με Ταξί.
Σήμερα γύρισα με ένα ταξί τύπου παρεκκλήσι.
Όλο το ταξί ήταν γεμάτο εικόνες, σταυρουδάκια κομποσκίνια και “μάτια” και στο ράδιο έπαιζε ο σταθμός της εκκλησίας “Λυδία η Φιλιππισία”.
Τέλεια! Έτρεχε με 120 χλμ/ώρα. Φρενάριζε τρελά σε κάθε πεζό που έβλεπε για να πάρει διπλή κούρσα, περάσαμε σχεδόν όλα τα φανάρια με κόκκινο και στο τέλος ήθελε να ΜΕ χρεώσει και την τσάντα με τα CD που ΕΚΕΙΝΟΣ επέμενε να βάλω στο πορτ μπαγκάζ παρόλο που το ταξί ήταν άδειο.
Καλός Χριστιανός.
Γιά ακόμα μιά φορά έκανα την σκέψη ότι όσο πιό πολύ αδιαφορούν για τους ανθρώπους και τους νόμους κάποιοι, τόσο πιό θρησκόληπτοι είναι.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιό θρησκόληπτοι και πιό προληπτικοί συνάμα (κανονικά το ένα θα έπρεπε να αποκλέιει το άλλο, αλλά αν μπεις στην λούμπα με το μεταφυσικά, χάνεις την μπάλα) είναι, με σειρά φανατισμού τα πρεζάκια, οι αθλητές και οι επαγγελματίες οδηγοί (ταρίφες, νταλικιέριδες κλπ).
Όσο λιγότερο σέβονται τον άνθρωπό ή τους νόμους, τόσο πιό “πιστοί” είναι.
Δεν με ενδιαφέρει εάν κάποιος πιστεύει ή όχι. Ξέρω υπέροχους πιστούς και καραμαλάκες άθεους, όπως και το αντίστροφο.
Δεν μπορώ όμως την υποκρισία του να μην σέβεται κάποιος τους συνανθρώπους του, να γράφει στα αρχίδια του τους πάντες και τα πάντα και να χρησιμοποιεί την θρησκεία σαν άλλοθι.
Φτάνει πιά.
