Μόλις τελείωσα το βιβλίο του Irvine Welsh ‘Τα Μυστικά Της Κρεβατοκάμαρας Των Μεγάλων Σεφ’
Μου πήρε είκοσι μέρες να τω τελειώσω, ενώ υπό κανονικές συνθήκες θα το είχα ξεπετάξει σε τρεις.
Ο λόγος; Είναι βαρετό και κυρίως εξαιρετικά προβλέψιμο.
Έχει να κάνει με την γενιά του πανκ στην Σκωτία και τις σχέσεις τους με τα παιδιά τους (ή μάλλον τις επιπτώσεις που έχει το πανκ παρελθόν τους στα παιδιά τους).Το εύρημα πάνω στο οποίο βασίζεται το βιβλίο είναι μεν έξυπνο αλλά το τραβάει τόσο πολύ, που τις ανατροπές που γίνονται, τις περιμένεις πολλές σελίδες πριν, μπας και αποκτήσει το βιβλίο κάποιο ενδιαφέρον. Και δεν γίνονται και τόσο σπουδαίες ανατροπές, από τα μισά του βιβλίου τις έχεις πάρει χαμπάρι.
Έχω την εντύπωση ότι ο Irvine Welsh όταν το έγραφε είχε περισσότερο το μυαλό του στην ταινία που πιθανότατα θα ακολουθήσει και κυρίως στο Soundtrack και λιγότερο στο βιβλίο από μόνο του που θυμίζει μάλλον σενάριο παρά αυτοτελές λογοτεχνικό έργο.
Μια άλλη δυσκολία για να απολαύσεις το βιβλίο είναι και η μετάφραση. Όταν συχνά η σκέψεις των χαρακτήρων δίνονται με στίχους γνωστών τραγουδιών εκείνης της εποχής τα οποία μεταφράζονται στεγνά χωρίς το πρωτότυπο ή έστω τον τίτλο του τραγουδιού (που εγώ που το πάνκ είναι η μουσική που αγαπώ και ξέρω πιο πολύ από κάθε άλλη δεν μπόρεσα να αναγνωρίσω ούτε τα μισά) τότε δεν μπορείς να μπεις ούτε στο κλίμα της εποχής ούτε να κατανοήσεις το (όποιο) χιούμορ του συγγραφέα.
Παράδειγμα: ένα κεφάλαιο ονομάζεται Το Κάλεσμα του Λήθ το οποίο είναι ένα αστείο που έχει να κάνει με το τραγούδι London Calling των Clash το οποίο παίζει έναν σημαντικό ρόλο στο βιβλίο.Αμφιβάλω αν βρεθεί άνθρωπος στην Ελλάδα που να γελάσει με το ‘Κάλεσμα του Λήθ’, όλο το λογοπαίγνιο πάει στράφι και πιστέψτε με, το βιβλίο δεν δίνει και πολλές τέτοιες ευκαιρίες.
