Η μουσική που ακούω (και συνήθως παίζω) έχει πεθάνει εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια. Πέθανε βασικά από τότε που η κιθαριστική ποπ πήρε τον τίτλο indie ή/και alternative και οι ανεξάρτητες εταιρίες έγιναν απλά ο προθάλαμος ή θυγατρικές των mainstream εταιριών (αυτό ίσχυε ανέκαθεν, από την εποχή της Stax για παράδειγμα αλλά εδώ μιλάμε για τη μουσική που ακούω εγώ) Αυθαίρετα βάζω σαν οριακή τη στιγμή που η Creation μετακομίζει στο Μάντσεστερ και ο Alan Mcgee ανακαλύπτει το rave, πουλάει την εταιρία και την ξαναπαίρνει.
Από τότε ζούμε αναβιώσεις.
Από το neo-Beatles των Oasis στο neo-Prog Rock των Radiohead, στο neo-punk, το neo-new wave για να φτάσουμε στη φετινή neo disco.
Ο βασικός λόγος που φέτος ανεβάζω και το top 20 του 1983 είναι το #5 μου.
Το 1983 οι Cure δεν έβγαλαν δίσκο. (και καλύτερα να μην ξανάβγαζαν δλδ γιατί με το Pornography είχαν πιάσει πικ, πράγμα που φάνηκε 2 χρόνια μετά με το απερίγραπτο The Top).
O δίσκος των Girls Names – “The New Life” θα μπορούσε να είναι ο ενδιάμεσος “χαμένος”δίσκος των Cure.
Ένας πολύ ωραίος δίσκος (δίχως κανένα λόγο ύπαρξης).
.
.
Νo 5 1983
Δεύτερο κύκνειο άσμα στην εικοσάδα μου μετά από αυτό των Birthday Party.
Οι Bauhaus ήρθαν στην Αθήνα, τους είδαμε, ένα μήνα μετά έβγαλαν τον δίσκο και διαλύθηκαν.
Και από τότε (εκτός από μερικές αναλαμπές δεν έκαναν τίποτα απολύτως ίσως γιατί από όλες τις μπάντες εκείνης της σειράς ήταν αυτή που παγιδεύτηκε πιο πολύ στην εικόνα της.
Η αλήθεια είναι ότι μετά από ένα…”She’s in Parties” δύσκολα πας πιο μακριά.
#5 Bauhaus – Burning from the Inside
.
