Από την στιγμή που έγινε γνωστός ο φόνος του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ήταν η πρώτη φορά στα τρία χρόνια που είμαι στην μπλογκόσφαιρα που είδα τέτοια κινητικότητα μέσα στο διαδίκτυο.
Να είναι η ηλικία του θύματος που οδήγησε την νέα γενιά, η οποία είναι σαφέστατα πιό εξοικειωμένη από τις άλλες με το δίκτυο; (και που αποφάσισαν να παρατήσουν το Warcraft και να ενημερωθούν/ενημερώσουν μέσα από τα blogs)
Να είναι ότι η τηλεόραση έχει πλέον απαξιωθεί τελείως; (πόσο να αντέξει κάποιος τον Σόμπολο, πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ να μην ξεχνιόμαστε, να παπαγαλίζει τις ανακοινώσεις και την “γραμμή” της Αστυνομίας όταν η ίδια η εικόνα τον διαψεύδει ( η σκηνή με τους αστυνομικούς (τα “παιδιά” που λέει ο κυρ Πάνος) να πυροβολούν στον αέρα δίχως να υπάρχει πραγματικός κίνδυνος και ο πρόεδρος, ΟΧΙ των αστυνομικών αλλά των δημοσιογράφων, να επιμένει να λέει άλλα από αυτό που και εμείς αλλά και οι συνάδελφοι του έβλεπαν είναι ενδεικτική)
Να είναι ότι η λογοκρισία και τα “κολπάκια” των κλασικών ΜΜΕ βρήκαν διέξοδο στα blogs; (περίπτωση φωτογραφίας ΜΑΤ με όπλο στο χέρι και περίπτωση αλλαγής ηχητικών εφέ στο βίντεο του ΜΕΓΚΑ).
Το θέμα είναι ότι έγινε χαμός. Αν κρίνω από τα δικά μου στατιστικά η κίνηση στα blogs πρέπει να έχει σχεδόν τριπλασιαστεί.
Ήταν όμως αυτά έτοιμα για να ανταποκριθούν στην επιθυμία του κόσμου για ενημέρωση ή για ανάλυση των γεγονότων;
Προσωπικά δεν ξέρω.
Τις πρώτες μέρες τα περισσότερα ιστολόγια έκαναν μιά κάπως πιό ειδησεογραφική δουλειά από ότι συνήθως.
Στην συνέχεια ξεκίνησαν οι αναλύσεις και στα περισσότερα (με εμένα από τους πρώτους) οι “ενδοσκοπήσεις” προσπαθώντας να αποβάλουμε ο καθένας τα προσωπικά του άγχη.
Νομίζω ότι το όλο συμβάν και του φόνου και των επεισοδίων, έπιασαν εμάς τους “αγωνιστές του πληκτρολογίου” (χαχαχαχαχα) στον ύπνο.
Τις τελευταίες μέρες, περισσότερο από ποτέ η Ελληνική Μπλογκόσφαιρα μου θυμίζει αυτό:
&
&
&
&
.
Το Speaker’s Corner δλδ στο Hyde Park του Λονδίνου.
Ελπίζω να κάνω λάθος.
