Δεν πήγα στον Λευκό Πύργο επειδή:
Μου φαίνεται αδιανόητο να πάω σε μία συγκέντρωση και να αφήσω την ιδεολογία μου σπίτι
Δεν είμαι αγανακτισμένος, είμαι οργισμένος
Δεν μου αρέσουν οι νόμοι σε μία “αυθόρμητη” συγκέντρωση. Τι πάει να πει όχι στα πανώ εκτός από κάποια “εγκεκριμένα” (από ποιους; ), τι πάει να πει δεν γράφουμε στους τοίχους; (παρακαλούσα να βάψουν αυτό το έκτρωμα, τα οχυρωματικά έργα ανάμεσα στον Λευκό Πύργο και στο Βασιλικό Θέατρο).
Δεν είμαι απογοητευμένος με τους πολιτικούς. Τους είχα πάντα χεσμένους (σε αντίθεση φαντάζομαι με την πλειοψηφία των χθεσινών συγκεντρωμένων που τους ψήφισε (και θα τους ξαναψηφίσει)
Δεν ΜΕ αρέσει το όνομα “Αγανακτισμένοι πολίτες”. Μου ξυπνάει άσχημες μνήμες. (όποιος έχει πάει σε πορείες στα ’80s ξέρει τι σημαίνει ο όρος).
Δεν ΜΕ αρέσουν οι “εξυπνάδες”. Τι πάει να πει φέρτε ξυπνητήρια για να ξυπνήσουμε; Σιγά τον συμβολισμό. Την επόμενη να φέρουμε κάρτες Ταρώ (συμβολισμός για το άγνωστο του μέλλοντος) την μεθεπόμενη σερβιέτες με φτερά (συμβολισμός για τα όνειρα μας που έγιναν μ##νι και πέταξαν μακρυά) και την παραμεθεπόμενη κιάλια για να δούμε πόσο μακριά πέταξαν.
Δεν ΜΕ αρέσει το αυτοφακέλωμα. (και το Φακέλωμα γενικώς). Αυτό το φέρτε φωτογραφικές μηχανές για να αποτρέψουμε φαινόμενα βίας, εδώ μου κάθισε.
Αυτά και για να προλάβω το λέω από τώρα.
Δεν έχω να προτείνω άλλη λύση.
Δεν έχω ιδέα το πρέπει να γίνει.
Αν από τις συνελεύσεις (το μόνο θετικό που βρήκα στην φάση) βγει κάτι διαφορετικό και (κυρίως) συγκεκριμένο μπορεί να αλλάξω γνώμη.
Ως τότε, απλά δεν θέλω να βρεθώ κάπου και να αισθάνομαι σαν τον κύριο στο βίντεο.
.
