Πίσω από το stage του Gagarin υπάρχει ένας στενός διάδρομος, τόσο στενός που αν ήταν ρούχο θα το άλλαζα με δύο νούμερα μεγαλύτερο, ο οποίος συνδέει τα δύο άκρα της σκηνής, την είσοδο δλδ των καλλιτεχνών και το booth του ηχολήπτη, μπροστά από το οποίο υπήρχε το booth του Dj ο οποίος ήμουν εγώ!
Μόλις έχω τελειώσει το set μου σχετικά άδοξα, ένεκα που ο ηχολήπτης έχει κατεβάσει την ένταση στα τελευταία 20 δευτερόλεπτα του Part Time Punks επειδή η μπάντα, δίχως τον Mark E. Smith όμως, έχει βγει ήδη στην σκηνή.
Παίρνω τα τσιγάρα μου, το γεμάτο ακόμα ποτό μου και ξεκινώ από τον διάδρομο που λέγαμε να κατέβω κάτω να απολαύσω το live.
Στα μισά της διαδρομής είναι ένας τύπος που έχει γυρισμένη την πλάτη σε μένα και καπνίζει και ο οποίος λόγω της στενότητας του χώρου με εμποδίζει να περάσω. Μετά από λίγα δεύτερα αναμονής και λόγω της ανυπομονησίας μου να πάω κάτω να δω το γκρούπ, τον σκουντάω στον ώμο και του λέω Φιλαράκι να περάσω;
Γυρνάει και είναι ο Mark Smith!!!
Από το μυαλό μου πέρασαν όλα αυτά που ΜΕ είχαν πει όσοι τον γνώρισαν και ότι είχα διαβάσει (Μην του μιλήσεις πρώτος. Μην του μιλήσεις καθόλου. Μην τον ακουμπήσεις. Πρόσεχε μην σε κοπανήσει κλπ). Παρόλα αυτά και παρόλο ότι με πέρασε από το μυαλό μήπως γίνουμε κώλος και με κυνηγάνε μετά 500 άτομα, του έπιασα τον ώμο και γύρισα και του είπα κάτι του στυλ Είσαι ο Θεός και χάρηκα που σε γνώρισα. Ενάντια σε ότι περίμενα μου έσφιξε το χέρι και χαμογέλασε!!!
Μετά ξεκίνησε αυτός για την σκηνή και εγώ για το μπαρ.
Το ότι η συναυλία ήταν εξαιρετική το έχετε μάθει/διαβάσει.
Το μόνο που θα πω εγώ είναι ότι το live ήταν κυρίως για αυτούς που δεν είναι άρρωστοι με τους Fall, γιατί κακά τα ψέματα, αν ο Smith δεν σηκωθεί να φύγει, αν δεν έχει κανένα gadget μαζί του που να μην δουλεύει και να του σπάει τα νεύρα, αν δεν μαλώσει με την μπάντα…ε…δεν είναι οι Fall που αγαπάμε.
Στο τέλος της συναυλίας, την οποία είδα κυρίως από την σκηνή και αυτό ήταν μαλακία μου γιατί έχασα το feeling, έπαιξα (στα χαμένα) κανα μισάωρο ακόμη και μετά πήγα backstage για την μεγάλη συνάντηση.
Στην μία άκρη σε ένα γραφείο η Πούλου με φίλους/συγγενείς. Στην άλλη ένα τραπεζάκι με έναν καναπέ που κάθονται οι υπόλοιποι τέσσερις Fall και δύο άδειες καρέκλες. Μπροστά τους μπουκάλι Jameson, κάσα μπύρες και (νομίζω) σαμπάνιες. Πάω, κάνω χειραψία με τον Smith, τους συγχαίρω για την συναυλία, κάθομαι στην καρέκλα, βάζω στον εαυτό μου ποτάκι και περιμένω. Μετά από λίγα λεπτά αμηχανίας σκέφτηκα να πω μια μαλακία να σπάσει ο πάγος. Γυρνάω και λέω στην μπάντα, Όταν τον είδα αυτόν πρώτη φορά (δείχνοντας τον MES) εσείς δεν είχατε γεννηθεί ακόμα!, πράγμα που ναι μεν έφερε στην μπάντα περισσότερη αμηχανία ενθουσίασε όμως τον Smith o οποίος άρχισε να γελάει (το γέλιο του btw είναι σαν την εισαγωγή του Black Monk Theme, Part I) να με πιάνει, να με τραβάει, μου γέμισε, κι άλλο, το ποτήρι και τσουγκρίσαμε.
Κάτσαμε κανα εικοσάλεπτο λέγοντας σουρωμένες μαλακίες και μετά η Πούλου (με την οποία είχα μία μάλλον κρυόκωλη συζήτηση) ζήτησε να φύγουν όλοι και την έκανα.
Να πω ότι ακόμα γελάνε και τα αυτιά μου;
Το λέω.
Να πω ότι καταγούσταρα;
Το λέω επίσης.
.
ΥΓ θέλω να πω ευχαριστώ στο Νικόλα, τη Μαρίνα και την Χρύσα και για την πρόσκληση και για το ότι αισθάνθηκα με την μία ότι είμαι ανάμεσα σε φίλους, το ίδιο και με όλα τα παιδιά από το Gagarin που ήταν σούπερ. Ευχαριστώ και αυτούς που μου έδωσαν CD για να ακούσω και να γράψω κάτι, thanx Στέλιο για τα Dvd, μαλακία μου που έχασα το setlist και την αφίσα, (μπαίνει μουσική τώρα και μου χαμηλώνουν το μικρόφωνο) αυτούς που με φιλοξένησαν, αυτούς που ΜΕ πήγαν κάτω (χάμου) (δυναμώνει η μουσική) τον σκηνοθέτη μου, τον μανατζερ μου, την οικογένεια μου, το Ντεπώ το… υπολ…καστ…υπάρχει χημεία και αυτό βγαίνει στη σκηνή…τους…….
