.
Άφησε το ποτήρι με το 72 ετών κρασί δίπλα στο τζάκι. Το στιβαρό του χέρι πήρε ένα κούτσουρο και το πέταξε μέσα.
Αυτή ήταν ήδη ξαπλωμένη στο αρκουδοτόμαρο μπροστά στην φωτιά.
Κάτι της ψιθύρισε στο αυτί.
Την φύλλισε με πάθος και έκαναν τρελό έρωτα (φωτιά στο τζάκι, φωτιά και στη φλοκάτη αν με εννοείς).
Τελείωσαν μαζί.
Αυτή, κουλουριασμένη δίπλα του, κάνει τζίβες τις τρίχες από το ρωμαλέο του στέρνο και αναρωτιέται “Θα με αγαπά για πάντα;”
Αυτός κοιτάει το ταβάνι, κάνει μια γκριμάτσα απογοήτευσης και λέει. “Μαλακία, πρέπει να αλλάξω θέση τα sub γιατί βγαίνουν τα μπάσα μπουκωμένα”
Αυτές και άλλες τέτοιες “τι ωραίες” εικόνες μου έρχονται ακούγοντας τον καινούργιο δίσκο των Tindersticks.
Θα με πεις τώρα γράφεις για τον δίσκο μόνο και μόνο για να τον κράξεις;
Όχι (αν και είναι του χαρακτήρα μου να κάνω κάτι τέτοιο).
Απλά προσπαθώ να καταλάβω γιατί εδώ και είκοσι χρόνια βαριέμαι τόσο πολύ αυτήν την μπάντα η οποία έχει όλα τα στοιχεία για να ΜΕ αρέσει, έχει την γενική αποδοχή από ανθρώπους που σέβομαι την γνώμη τους αλλά που εγώ βαθιά μέσα μου θεωρώ ότι η μπάντα είναι ο Γιάννης Πάριος της Αγγλίας.
Μάλλον επειδή έχουν αυτό το κάτι το κλαψοπαραπονοκαψούρικο που δεν με αφήνει να τους πάρω στα σοβαρά ούτε καν στο Curtains που μάλλον είναι το καλύτερο τους άλμπουμ.
Το The Something Rain δεν κατάφερε να με κάνει να αλλάξω γνώμη.
Τις τρεις φορές που το άκουσα μόλις και μετά βίας γύρισα να κοιτάξω να δω πως λένε κάποιο τραγούδι.
Και τις τρεις ήταν το This Fire of Autumn.
