Κάθε μήνα κυκλοφορούν το λιγότερο 200 νέοι δίσκοι.
Αν βάλουμε και τους Ελληνικούς μιλάμε για σχεδόν 2.500 δίσκους τον χρόνο.
Πόσους άκουσα έστω και μία φορά; Το πολύ 500. Το 20% σαν να λέμε λέμε (και πολλούς βάζω).
Πόσους άκουσα τρείς φορές (αριθμό που θεωρώ μίνιμουμ για να έχεις άποψη για έναν δίσκο);
Τους μισούς, χοντρικά δηλαδή έναν δίσκο την ημέρα (έξω τα ΣΚ). Τρείς ώρες δηλαδή την μέρα. Αν σε αυτά προσθέσουμε και κανά δίωρο ραδιόφωνο για ενημέρωση και ένα εξάωρο βάζω/ ακούω μουσική στην δουλειά, μας κάνει δέκα ώρες μουσική την ημέρα πάνω κάτω. (μάλλον πολύ γιά κάποιον στην ηλικία μου + δυό μωρά στα πόδια μου να ακούν τα δικά τους).
Ε λοιπόν με όλα αυτά αισθάνομαι ντιπ άσχετος με την μουσική γιατί υπάρχουν ολόκληροι τομείς και είδη μουσικής που δεν ακούω καθόλου.
Τίποτα από electronika, heavy metal, country & western, Americana, R&B, Jazz και στα Ελληνικά δεν ξέρω την τύφλα μου.
Όταν ο φίλος gone4sure έριξε την ιδέα γιά το ταυτόχρονο ανέβασμα από διάφορα μπλόγκς των καλύτερων /χειρότερων της χρονιάς προβληματίστικα αρκετά.
Για τα καλύτερα (στα οποία τελικά συμμετείχα) ή μάλλον για τις λίστες γενικά, θα μιλήσω πριν το Νο1.
Για τα χειρότερα (που τελικά δεν έλαβα μέρος), θέλω να πώ τα εξής.
Αφενός πάντα ισχύει το “περί ορέξεως κολοκυθόπιτα” και αφετέρου επειδή το χειρότερος έχει άλλο ειδικό βάρος από το καλύτερος, είναι λίγο άδικο να “θάψεις¨έναν δίσκο δίχως να τους έχεις ακούσει όλους.
Το SAWDUST των KILLERS ας πούμε είναι ο χειρότερος δίσκος που άκουσα φέτος (με εξαίρεση ένα μέτριο καινούργιο τραγούδι με τον LOU REED) ο υπόλοιπος δίσκος μου φάνηκε ανυπόφορος και τεστάροντας τον στα μαγαζιά που βάζω μουσική βλέπω ότι δεν είμαι ο μόνος που το πιστεύει. Παρόλα αυτά σίγουρα δεν είναι ο χειρότερος δίσκος που βγήκε φέτος.
Το NEON BIBLE των αγαπητών μου ARCADE FIRE, ήταν για μένα μιά απογοήτευση, ειδικά μετά το εξαιρετικό FUNERAL, θα το έβαζα στο Νο 20 στα “χειρότερα” σίγουρα όμως είναι άπειρα καλύτερος από οποιοδήποτε Heavy Metal και βιομηχανικής παραγωγής R&B, Mainstream και Dance προιόν που μας πετάν στην μούρη, όπως επίσης και πολλών ακόμα “ανεξάρτητων” δίσκων.
Να μιλήσουμε λοιπόν για “Απογοητεύσεις”; Δύσκολο και αυτό. Στο Νο 2 ας πούμε θα έβαζα τους WHITE STRIPES οι οποίοι όμως δεν με απογοήτευσαν μιάς και δεν τους πάω μία και δεν περίμενα τίποτα καλύτερο από αυτούς, όπως και από τον BRYAN FERRY με τις τραγικές διασκευές του στον Dylan. Με στεναχώρησε η PATTI SMITH, αυτή η ιστορία με τις διασκευές πρέπει να σταματήσει. Απογοήτευση και οι KAISER CHIEFS, οι INTERPOLL οι AIR αλλά και πολλά κακά άλμπουμς από ονόματα που δεν πολυγουστάρω αλλά που θα τους έδινα μιά ευκαιρία.
Αλλά ας μην γκρινιάζουμε πολύ, ήταν μιά καλή χρονιά ΔΕΝ βγάλαν δίσκο οι FRANZ FERDINARD και οι MUSE (έβγαλε όμως η Dolores O’Riordan)
