Ωραία,
περάσαμε 11 ώρες χθές στις εγκαταστάσεις της 5ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου.
Πολύς κόσμος, ενδιαφέρουσες ομιλίες, γενικώς καλά!
Μερικές στιγμές που θα μου μείνουν.
1) Η απάντηση του Jonathan Coe για το πότε άρχισε η διεθνής του αναγνώριση.
“Όταν ρώτησα τους εκδότες μου γιατί δεν μεταφράζονται τα βιβλία μου στο εξωτερικό, μου απάντησαν ότι είναι πολύ “Βρετανικά”. Αποφάσισα λοιπόν να γράψω κάτι ακόμα πιό “Βρετανικό” (What a Carve Up! , Τι Ωραίο Πλιάτσικο) για να ευχαριστήσω τους Βρετανούς αναγνώστες μου. Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει τεράστια επιτυχία στο εξωτερικό με πολλές μεταφράσεις!!!”
2) Η αλλαγή ύφους, αλλά ακόμα και της φωνής της Σώτης Τριανταφύλλου, έπειτα από μιά ερώτηση από μιά κυρία από το ακροατήριο , η οποία ουσιαστικά την ανάγκασε να αυτοψυχαναληθεί κατά κάποιον τρόπο, μπροστά στο κοινό.
(αυτό που μάλλον ΔΕΝ ήξερε η Σώτη {αλλά που το Indiblog, ως συνήθως ξέρει) είναι ότι η κυρία που έκανε την ερώτηση είναι ψυχίατρος!!!)
3) Η θλιβερή διαπίστωση που έκανα στην διάρκεια του Συνεδρίου για την σχέση Πολιτισμού και ΜΜΕ (στην 3η συνεδρία τουλάχιστον που παρακολούθησα) ότι κάποιοι περιορίζουν την έννοια του Πολιτισμού αποκλειστικά στα εικαστικά.
Ίσως να έφταιγε ο χώρος (Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης), ίσως η κλασική συντεχνιακή νοοτροπία των ανθρώπων της Τέχνης.
Δεύτερη θλιβερή διαπίστωση. Τα Νέα Μέσα για τους ομιλητές απλά ΔΕΝ υπάρχουν.
Κορυφαία στιγμή όταν ο κύριος Ζαχαρόπουλος, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΜΜΣΤ, κατακεραύνωνε τα ΜΜΕ για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την Τέχνη (τα εικαστικά φυσικά), δέχτηκε την ερώτηση του Στέφανου Τσιτσόπουλου “γιατί τότε συνεχίζετε να μας στέλνετε δελτία τύπου;”
4) Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ του Indiblog
Πήγα να αγοράσω τσιγάρα (ξέρω Νατάσα, φτού μου) από ψιλικατζίδικο στην Δεσπεραί και η κυρία που δουλεύει μου δίνει €7.50 σε κέρματα. Όταν την ρώτησα μήπως μπορεί να μου τα αλλάξει με χαρτονόμισμα, μου απάντησε.
“Αφού ΣΕ λλλέω Δεν έχω άλλα ΓΙΑ!!!”
😆
Θεά!!!
