Από την στιγμή που άκουσα την ομιλία του Θ. Ρουσόπουλου στην βουλή, το μυαλό μου (το ποιό; )
άρχισε να δουλεύει με τα χίλια (1000).
Ειδικά στο σημείο που την είπε στον Παπανδρέου, ότι δλδ ανήκουν σε διαφορετικούς κόσμους, ο ένας βρήκε πολιτική καριέρα έτοιμη, ενώ ο άλλος ήταν γιός ταχυδρόμου.
Δεκάδες εικόνες άρχισαν να περνάν από τα μάτια μου, από ταινίες του Ξανθόπουλου, μέχρι τον Ξυλούρη να τραγουδά Ο Ταχυδρόμος Πέθανε. Όσα αστεία όμως και να κατέβαζε η κούτρα μου κανένα δεν ήταν τόσο αστείο όσο η ίδια η δήλωση του κ. Ρουσόπουλου και ο τόπος/χρόνος που την έκανε.
Να την λέει δλδ στον ΓΑΠ, όντας πρώτο βιολί στην Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή Jr (ο οποίος btw δεν ήταν καν γιός, ανιψιός ήταν, ο ορισμός δλδ της λέξης “Νεποτισμός”) και από κάτω να χειροκροτούν την δήλωση αυτή, οι αυτοδημιούργητοι Αχιλλέας Καραμανλής, Ντόρα Μπακογιάννη-Μητσοτάκη, Κυριάκος Μητσοτάκης, Μ. Βαρβιτσιώτης, Μ. Κεφαλογιάννης, Ο. Κεφαλογιάννη, Α. Παπαληγούρας, Β. Τσουδερου, Μ. Λιάπης κλπ κλπ.
Δεν λέω, κάποιοι από αυτούς μπορεί να είναι ικανοί και άξιοι, αλλά στο σπίτι του κρεμασμένου Θοδωρή ΔΕΝ μιλάνε γιά σχοινί.
Στο καλό και να μας γράφεις*
(έμμεση και πνευματώδης αναφορά στα ΕΛΤΑ)
