Motorama

Τους Motorama τους αγάπησα με την μία και το έγραψα ΕΔΩ.
Ενθουσιάστηκα όταν έμαθα ότι θα έρθουν και δεν με απογοήτευσαν.
Η αλήθεια είναι ότι όταν πας να ακούσεις ένα γκρουπ που έχει βγάλει μόλις έναν δίσκο, ξέρεις ότι θα ακούσεις τον δίσκο, άντε και καμιά διασκευή. Είχα και το κακό προηγούμενο των White Lies που επίσης είχαν έναν δίσκο, έπαιξαν τα τρία χιτ τους στην αρχή και μετά βαρέθηκαν και αυτοί και εμείς.
Με τους Motorama όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά.
Καταρχήν ήταν το “όνομα” της βραδιάς. ο περισσότερος κόσμος ήξερε σχεδόν όλα τα τραγούδια τους, χόρευε, τραγουδούσε και γούσταρε και επιπλέον υπάρχει μία ιδιαιτερότητα σε αυτήν την μπάντα. Είναι μία μπάντα που αυτό που είναι στην Ελλάδα (ότι και να είναι αυτό) δεν το επέβαλε καμία εταιρία. Τους Motorama τους κάναμε εμείς. Ο απλός κόσμος και οι bloggers, πράγμα που μας κάνει να τους βλέπουμε και λίγο “παιδιά μας”.
Η συναυλία ξεκίνησε κάπως κρύα και αυτό οφείλονταν μάλλον στην κούραση της μπάντας, κυρίως λόγω της αναμονής.
Από τις 21:30 περιφέρονταν μέσα και έξω από τον χώρο και τελικά έπαιξαν μετά την μία!
Στα τελευταία τέσσερα κομμάτια των Electric Litany καθόταν δίπλα μας στον εξώστη και είχαν ένα ύφος τύπου “κόβω φλέβα”.
Σύντομα πάντως και κυρίως λόγω του κόσμου, ο πάγος έλιωσε (χοχοχο ωραία έκφραση αυτή όταν μιλάς για μία μπάντα από την Σιβηρία) και άρχισαν να δίνουν δείγματα του δυναμισμού τους.
Εντάξει. Οι τύποι παίζουν Joy Division. Μάλλον το ξέρουν, αν και ο τραγουδιστής φαίνεται “πηγαίο ταλέντο”.
Στην κοσμάρα του.
Τραγουδούσε εξαιρετικά (κάποιες στιγμές έκανε την πρώτη ΚΑΙ τις δεύτερες φωνές μόνος του!!!), χόρευε ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΑ, τόσο απαράδεκτα που ήταν χάρμα οφθαλμών, δεν είχε την παραμικρή επαφή με το κοινό και αμφιβάλω αν κοίταξε καν προς τα κάτω (πολύ κάτω μιας και ήταν γύρω στα δύο μέτρα).
Καταπληκτικός.
Καλή και δεμένη και η υπόλοιπη μπάντα. Με τα χορευτικά τους, τις τσαχπινιές τους, με τα όλα τους.
Πέρασα υπέροχα. Σαν να βλέπω τα παιδιά μου (κυριολεκτικά αυτήν την φορά, πρέπει να έχω τουλάχιστον τα διπλά τους χρόνια), να παίζουν την μουσική που άκουγα εγώ σαν παιδί.
Δίχως πλάκα τώρα, από τις μπάντες που έχουν αντιγράψει επηρεαστεί από τους Joy Division οι συμπαθείς Ρώσοι είναι μακράν η πιο πιστή κόπια και όχι μόνον αυτό. Καταφέρνουν δίχως πολλά μαραφέτια να βγάζουν εξαιρετικά σφιχτό και δεμένο ήχο. Εάν το επόμενο βήμα τους είναι κάπως πιο έξω από αυτό που κάνουν τώρα, θα κάνουν μεγάλη καριέρα.