Παραλία Β’ (αυτή με τις κορμάρες)
Θα θυμάστε εκείνη την παπαριά του Κοέλιο με το σύμπαν που συνωμοτεί μπλα μπλα μπλα.
Ε λοιπόν οι χοντροί από την παραλία Α’, αυτή με τους χοντρούς και άσχημους (οι κοιλιές των οποίων καταλαμβάνουν ένα σεβαστό μέρος του σύμπαντος) συνωμότησαν ενάντια στην παραλία με τις κορμάρες και οι αλλαγές ήταν καταιγιστικές.
Κάθε six pack κοιλιακός μεταλλάχτηκε σε έξι παιδάκια από αυτά που το κλάμα τους είναι αντιστρόφως ανάλογο με το μπόι τους και κάθε ωραίο κωλαράκι σε δωδεκάχρονο καγκουράκι που παίζει μπάλα και γκαρίζει με την γαϊδουροφωνάρα του.
Περιμένετε τώρα ποστ τύπου Γιαννάκη ΜΗ Πας Στα Βαθιά και Μαιρούλα Έλα Να Φας Το Αυγό Σου.
Και εγώ αυτό περίμενα αλλά φευ!
Τα παιδάκια ήταν κυρίως μόνα τους και κάτι θύλακες ενηλίκων που υπήρχαν στην παραλία, αποτελούμενα κυρίως από μαμάδες που ανέλυαν μεγάλα ζητήματα της ζωής όπως Καρανταγί και Κλεμμένα Όνειρα, δεν φαινόταν να δίνουν την παραμικρή σημασία στα βλαστάρια τους. Ίσα ίσα, θα έλεγα ότι χαιρόταν κιόλας. Όσο πιο βαθιά τόσο πιο καλά.
Τι να πω;
Τα βαρέθηκαν;
Φταίει η κρίση;
Φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ;
Εντολή Σαμαρά;
Τους έκαψε η TV τον εγκέφαλο;
Άβυσσος η ψυχή της Ελληνίδας Μάνας.
Αυτή τη φορά ΟΝΤΩΣ όλοι κοιτούσαν εμένα, ένεκα που ήμουν ο μόνος σε απόσταση αναπνοής από την άγρια και επικίνδυνη θάλασσα με τα κρύα και τόσο υγρά νερά της δίνοντας οδηγίες στις κόρες μου.
Προφανώς τους κατέπληξε η αυταπάρνηση μου και το πατρικό μου φίλτρο (άφιλτρο)!
