Μόλις είδα το Vicky Cristina Barcelona.
ΜΕ άρεσε.
Η ταινία ανήκει στην κατηγορία “Όλοι-το-κάνουν-με-όλους-και-μετά-το-συζητάνε”
Τετριμμένο;
Ναι.
Βαρετό;
Ναι
Φαίνεται όμως ότι αυτό απασχολεί χρόνια τους Αμερικάνους (φονιάδες των λαών btw) και ειδικά τον Woody Allen.
Και αν απασχολεί τους Αμερικάνους (και τον Woody Allen) is fine by me (αρκεί να οργανωθούμε ρε παιδιά, που έλεγε και το ανέκδοτο).
Τι ΜΕ άρεσε στην ταινία;
α) η Βαρκελώνη
β) το cast
γ) το ότι έλεγαν πολύ σοβαρά πράγματα και μεγάλα νοήματα (από τα οποία κατάλαβα λιγότερο από 20% αλλά δεν είμαι Αμερικάνος οπότε…)
δ) το ότι έλεγαν πολύ σοβαρά πράγματα και μεγάλα νοήματα με την άνεση που κάποιος άλλος ρεύεται (πέρδεται ήθελα να γράψω αλλά δεν είναι political correct)
ε) ότι το είδα σπίτι μου με ποτάκι, ανεμιστήρα, τσιγαράκι και διάλειμμα για φαγητό (τορτελίνια με προσούτο εγώ, γαλοπούλα η σύζυγος, η Βαρκελώνη μας άνοιξε την όρεξη)
ζ) δεν έχει, αλλά είναι ωραίο να έχεις ένα Ζ στο κείμενο σου (άλλοι με ένα Ζ έκαναν καριέρα)
Αυτά, πάω να δω και άλλη ταινία. (έχει κανένας καμία πρόταση; )
You might be interested in …
Μυστικά και ψέμματα.
Μήπως, μήπως λέω, μετά την απαγόρευση της δημοσιοποίησης των δημοσκοπήσεων να απαγορεύσουμε και την δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων των εκλογών; Έτσι μιάν ιδέα ρίχνω στο τραπέζι. Για να ευθυμήσουμε βρε αδερφέ.
The Letter
(μπροστά από το γραμματοκιβώτιο) . Μπαμπά τι περίεργος λογαριασμός είναι αυτός; Δεν είναι λογαριασμός αγάπη μου, γράμμα είναι. Δηλαδή; Τι δηλαδή; Τι εννοείς γράμμα; Γράμμα αγάπη μου. Κάποιος μας έστειλε ένα γράμμα. Γιατί; Τι γιατί; […]
Εϊ ψιτ, εκεί στο GOT
Όταν τα φιλιά (straight, gay, αιμομικτικά, παιδοφιλικά κλπ) είναι πιο πολλά από τους σκοτωμούς, όταν οι χαρακτήρες γίνονται τόσο πολλοί που χάνεις τη μπάλα και κάθε χαρακτήρας εμφανίζεται κάνα δίλεπτο το πολύ, όταν δεν συμβαίνει ΤΊΠΟΤΑ απολύτως εδώ και τρία […]

